Yeryüzünde bugüne kadar yapılan bilimsel gözlemler neticesinde Türkiye’de 443 kuş türünün yaşamakta olduğu tespit edilmiştir. Osman Erdem’in hazırladığı “Türkiye'nin Kuş Cennetleri” adlı başvuru eserinde vurgulandığı gibi; Batı palearktik[1] bölgede yer alan dört büyük göç yolundan ikisinin doğrudan Anadolu üzerinden geçmesi, ülkemizdeki sulak alanları dünyadaki diğer coğrafyalardan farklı ve üstün kılmaktadır (Erdem, 1995). Mersin ve çevresi, bu muazzam göç trafiğinde hayati birer "anahtar ülke" rolü üstlenmektedir.

Göçmen kuşlar, binlerce kilometrelik yorgun uçuşlarının ardından bu sulak alanlarda soluklanır, nesillerini bu toprakların sunduğu imkânlarla devam ettirirler.

Ancak sanayileşme hamleleri, yanlış su politikaları ve sulak alanların fonksiyonel değerlerinin yeterince anlaşılamaması, bu hassas dengeleri tehdit eden en büyük tehlikelerdir (Erdem, 1995, s. 3).

Sulak alanlar; denizden içeriye tuzlu su girişini engelleyerek bölgenin tarım su dengesini düzenleyen doğal birer tampon bölgedir. Aynı zamanda kuş gözlemciliği, balıkçılık ve doğa turizmi gibi rekreasyonel kullanımlar için ideal birer ekosistem oluştururlar.

Doğal dengenin korunması ve bu zenginliklerin geleceğe aktarılması amacıyla 1971 yılında İran’ın Ramsar kentinde imzalanan “Ramsar Sözleşmesi”, Türkiye’nin de taraf olmasıyla birlikte sulak alan korumacılığına hukuki ve uluslararası bir etkinlik kazandırmıştır (Çevre Bakanlığı, 2000, s. 74).

Göksu Deltası gibi uluslararası öneme sahip sulak alanların titizlikle korunması, kuş popülasyonlarının devamı için olduğu kadar, aynı zamanda Mersin bölgesinin ekolojik ve ekonomik geleceği için de vazgeçilmez bir zorunluluktur.

Unutulmamalıdır ki, sulak alanların kuruması bir su kaybı hadisesi olmaktan öte; gökyüzünün sessizleşmesi, toprağın bereketini yitirmesi ve insanlığın kendi köklerinden uzaklaşması demektir.

•

III. Bölümde: “Kuşlar Aleminin Mimarisi ve Doğanın Dengesi: Kanatlı Bekçiler ve Ekosistemin Gizli Gücü” ele alınacaktır.

KaynakçaL Çevre Bakanlığı. (2000). Ramsar Sözleşmesi El Kitabı,. Erdem, O. (1995). Türkiye'nin Kuş Cennetleri. Ankara: Çevre Bakanlığı Çevre Koruma Genel Müdürlüğü.