MEMLEKET YÜRÜYEN MASKELER DOLMUŞ

Ankara’da tam 10 gündür yolları aşındırıyorum.

Dost bildiğim kişileri de ziyaret ediyorum, yaşam içinde merhabalaştığım, kişileri de ziyaret ediyorum, hal hatır sorup, günün bili alış verişin de yapıyorum.

Bu arada ANKAR sokakları ve caddelerinde kalabalık içinde etrafıma bakınarak yürümeye çalışıyorum.

Bunları gördükçe moralim bozuluyor, kendimi çok kötü hissediyorum.

Kafamda karışık düşünceler ve bu düşüncelerle mücadele ediyorum.

Sonra tanıdığım birilerini görüyorum, bana doğru yaklaşıyorlar, onlara bu karmakarışık düşüncelerimi belli etmiyorum.

Çok iyi hissediyormuşum gibi gülüyor, şakalaşıyor, yanlarından ayrılıyorum.

O an taktığım maskeyi, onlar gidince çıkarmak zorunda kılıyorum.

İşte günümüz insanının büyük bir çoğunluğunun ufak bir parçasını oluşturuyorum.

Çevremdeki insanlar, zor hayat koşullarından bıkmış ve bu monoton yaşam tarzı içinde girdikleri farklı karakterlerle birbirlerine oyun oynuyorlar.

Bir tiyatro sahnesi bu, MASKELERİ ile birlikte.

İnsanlar birbirlerine attıkları kazıklardan, söyledikleri yalanlardan, birbirlerine olan saygısızlıklarından, kendileri öyle bıkmış olacaklar ki, artık maskesiz dolaşamaz olmuşlar.

Allah sonumuzu hayretsin.

Baki selam ve dua ile.